تانک ۳۰۰

تانک ۳۰۰ (TANK 300) شاسی‌بلندی میان‌اندازه از برند «تانک»، زیرمجموعه‌ی تخصصی آفرود گریت‌وال موتور (GWM) است. برخلاف بیشتر شاسی‌بلندهای امروزی که بدنه و شاسی یکپارچه دارند، تانک ۳۰۰ روی شاسی نردبانی مستقل سوار می‌شود و همین یک تصمیم مهندسی، شخصیت کل خودرو را تعیین می‌کند. پیشرانه‌ی نسخه‌ی بنزینی یک واحد چهارسیلندر ۲٫۰ لیتری توربوشارژ با ۲۲۰ اسب بخار (۱۶۲ کیلووات) و ۳۸۰ نیوتن‌متر گشتاور است که از طریق گیربکس اتوماتیک هشت‌سرعته به سیستم چهار چرخ محرک نیرو می‌رساند. کاری که این خودرو برای آن ساخته شده روشن است: عبور واقعی از مسیرهای دشوار، بدون آنکه استفاده‌ی روزمره در شهر به یک تحمل روزانه تبدیل شود.

شاسی نردبانی؛ تصمیمی که همه‌چیز را تعیین می‌کند

در ساختار بدنه‌روی‌شاسی (Body-on-Frame)، بدنه‌ی خودرو روی یک قاب فولادی مستقل نصب می‌شود و نیروهای پیچشی به‌جای بدنه، توسط همان قاب تحمل می‌شوند. نتیجه‌ی عملی این معماری در مسیرهای ناهموار دیده می‌شود: جایی که چرخ‌ها در ارتفاع‌های متفاوت قرار می‌گیرند و بدنه تحت پیچش شدید است، شاسی نردبانی این بارها را بهتر مدیریت می‌کند و در بلندمدت کمتر دچار خستگی سازه‌ای می‌شود. تعمیر و بازسازی قطعات آسیب‌دیده نیز ساده‌تر است.

این معماری بهایی هم دارد که باید صادقانه گفته شود: وزن. تانک ۳۰۰ بسته به تیپ در محدوده‌ی حدود ۲٬۱۵۵ تا ۲٬۳۱۳ کیلوگرم قرار می‌گیرد و مرکز ثقل آن نسبت به یک کراس‌اوور یکپارچه بالاتر است. این یعنی در پیچ‌های تند جاده‌ای، خودرو رفتار خنثی و آرام یک سدان را ندارد و راننده باید سرعت ورودی به پیچ را محافظه‌کارانه‌تر انتخاب کند. تعلیق جلو از نوع دوجناغی و تعلیق عقب چندلینکی با فنر مارپیچ است؛ ترکیبی که نسبت به تعلیق برگی پیکاپ‌های سنتی، سواری به‌مراتب راحت‌تری در آسفالت می‌دهد.

پیشرانه و گیربکس: گشتاور در دور پایین مهم‌تر از عدد قدرت است

عدد ۲۲۰ اسب بخار به‌تنهایی چیز زیادی درباره‌ی رفتار این خودرو نمی‌گوید. آنچه در آفرود اهمیت دارد، دسترسی به گشتاور در دورهای پایین موتور است و پیشرانه‌ی ۲٫۰ توربوی تانک ۳۰۰ حداکثر گشتاور ۳۸۰ نیوتن‌متری خود را در بازه‌ی نسبتاً پهنی از دور موتور ارائه می‌کند. در عمل یعنی برای بالا رفتن از یک سربالایی خاکی، لازم نیست موتور را تا نزدیکی خط قرمز بکشید.

گیربکس اتوماتیک هشت‌سرعته (از خانواده‌ی ZF 8HP) نقش مکمل را بازی می‌کند. گستره‌ی نسبت‌های این گیربکس زیاد است؛ دنده‌های کوتاه ابتدایی برای شروع حرکت با بار یا در شیب مفید هستند و دنده‌های بلند انتهایی دور موتور را در سرعت‌های جاده‌ای پایین نگه می‌دارند. همین موضوع باعث می‌شود صدای کابین در سفرهای طولانی آزاردهنده نشود.

چهار چرخ محرک، دنده سنگین و قفل دیفرانسیل

تانک ۳۰۰ به سیستم چهار چرخ محرک با جعبه‌دنده‌ی کمکی و حالت دنده سنگین (Low Range) مجهز است. دنده سنگین با افزایش ضریب تبدیل، نیروی بیشتری به چرخ‌ها می‌رساند و کنترل خودرو را در سرعت بسیار پایین ممکن می‌کند — دقیقاً همان چیزی که در سنگ‌نوردی یا سرازیری‌های تند لازم است.

مهم‌تر از آن، وجود قفل دیفرانسیل جلو و عقب است. دیفرانسیل معمولی نیرو را به چرخی می‌فرستد که کمترین مقاومت را دارد؛ یعنی اگر یک چرخ در هوا معلق شود یا روی گِل بلغزد، همان چرخ می‌چرخد و خودرو در جا می‌ماند. قفل دیفرانسیل، دو چرخ یک محور را به هم می‌بندد تا هر دو با سرعت یکسان بچرخند و چرخِ دارای چسبندگی، خودرو را بیرون بکشد. داشتن قفل روی هر دو محور، تانک ۳۰۰ را در دسته‌ی محدودی از شاسی‌بلندهای بازار قرار می‌دهد. قابلیت چرخش در جا (Tank Turn) نیز با ترمزگیری هدفمند روی چرخ‌های یک سمت، شعاع گردش را در مسیرهای باریک خاکی کاهش می‌دهد.

هندسه‌ی آفرود؛ اعدادی که در مسیر به کار می‌آیند

ارتفاع از زمین ۲۲۴ میلی‌متر، زاویه‌ی حمله ۳۳ درجه و زاویه‌ی فرار ۳۴ درجه است و حداکثر عمق آب‌گذری اعلام‌شده ۷۰۰ میلی‌متر. فاصله‌ی محوری ۲٬۷۵۰ میلی‌متر نیز عدد متعادلی است: به‌اندازه‌ی کافی کوتاه که خودرو روی تپه‌های تیز به شکم ننشیند و به‌اندازه‌ی کافی بلند که در سرعت جاده‌ای ثبات داشته باشد. زاویه‌ی حمله و فرار در عمل تعیین می‌کنند که سپر جلو یا عقب پیش از لاستیک به مانع برخورد کند یا نه؛ همان جزئیاتی که تفاوت یک آفرودر واقعی با یک شاسی‌بلند شهری را می‌سازد.

طراحی بیرونی: رتروی عامدانه

ابعاد ۴٬۷۶۰ در ۱٬۹۳۰ در ۱٬۹۲۷ میلی‌متر و خطوط جعبه‌ای بدنه، تانک ۳۰۰ را در نگاه اول به نسل قدیمی آفرودرهای ژاپنی و آمریکایی نزدیک می‌کند. چراغ‌های جلوی گرد LED، رکاب‌های برجسته، قوس‌های چرخ پهن و لاستیک زاپاس نصب‌شده روی درِ صندوق عقب، عناصری هستند که این حس رترو را می‌سازند. نکته این است که این طراحی صرفاً تزئینی نیست: بدنه‌ی جعبه‌ای، دید راننده به گوشه‌های خودرو را بهتر می‌کند و تخمین موقعیت چرخ‌ها در مسیرهای باریک ساده‌تر می‌شود.

داخل کابین: تضادی عمدی با بیرونِ خشن

داخل کابین، فضا با ظاهر خشن بیرونی تضاد عمدی دارد. صفحه‌ی نشانگر دیجیتال و نمایشگر لمسی مرکزی، تهویه‌ی مطبوع اتوماتیک، صندلی‌های گرمکن‌دار و استارت دکمه‌ای در فهرست تجهیزات این خودرو قرار دارند. ارتفاع سقف و موقعیت نشیمن بالا، دید خوبی به جلو می‌دهد و پنج سرنشین بدون مشکل جا می‌شوند. جنس متریال و کیفیت مونتاژ نسبت به نسل قبلی محصولات این برند جهش محسوسی داشته است.

سامانه‌های ایمنی و کمک‌های آفرودی

مجموعه‌ی ایمنی شامل ایربگ‌های متعدد سرنشینان، ترمز ABS به همراه توزیع الکترونیکی نیروی ترمز (EBD)، کنترل پایداری (ESP)، کنترل کشش، سیستم کمک به حرکت در سرازیری و کمک‌استارت در سربالایی، دوربین دید محیطی و سنسورهای پارک است. دو سامانه‌ی سرازیری و سربالایی مخصوص شرایط آفرود طراحی شده‌اند: اولی سرعت خودرو را در شیب تند به‌صورت خودکار پایین نگه می‌دارد و دومی از عقب‌رفتن خودرو هنگام شروع حرکت در سربالایی جلوگیری می‌کند.

تانک ۳۰۰ در جاده و خارج از جاده

تانک ۳۰۰ در مسیرهای خاکی، جاده‌های کوهستانی، کویر و شرایط زمستانی بهترین عملکرد خود را نشان می‌دهد؛ جایی که ارتفاع از زمین، قفل دیفرانسیل و دنده سنگین واقعاً به کار می‌آیند. برای سفر جاده‌ای خانوادگی هم گزینه‌ی راحتی است، به شرط پذیرش دو واقعیت: مصرف سوخت یک خودروی دوتنی با بدنه‌ی جعبه‌ای و پیشرانه‌ی توربو، بالاتر از یک کراس‌اوور هم‌اندازه است و رفتار فرمان در پیچ‌های سریع، نرم‌تر و کندتر از یک خودروی سواری است. برای کسی که ۹۵ درصد مسیرش آسفالت شهری است، بخش بزرگی از توانمندی این خودرو بلااستفاده می‌ماند.

چه کسی باید سراغ تانک ۳۰۰ برود

مخاطب تانک ۳۰۰ کسی است که آفرود برایش یک سرگرمی جدی است و حاضر نیست برای رسیدن به آن، آسایش و تجهیزات روز را کنار بگذارد؛ همچنین خانواده‌هایی که طبیعت‌گردی و جاده‌های صعب‌العبور بخش ثابتی از برنامه‌شان است. اگر اولویت شما مصرف سوخت پایین، رفتار جاده‌ای چابک یا پارک راحت در خیابان‌های شلوغ است، شاسی‌بلندهای یکپارچه گزینه‌ی سازگارتری خواهند بود.