مکسوس استار اچ

مکسوس استار اچ (MAXUS Star H) پیکاپ دوکابینی از سایک مکسوس (SAIC MAXUS) است که در خانواده‌ی پیکاپ‌های «استار» این برند، نقش نسخه‌ی مجهزتر و آفرودتر را بر عهده دارد. نسخه‌ی عرضه‌شده در ایران بنزینی است: یک پیشرانه‌ی چهارسیلندر ۲٫۰ لیتری توربوشارژ با پاشش مستقیم سوخت (GDI) که ۲۶۰ اسب بخار قدرت و ۴۱۰ نیوتن‌متر گشتاور تولید می‌کند و از طریق گیربکس اتوماتیک هشت‌سرعته‌ی ZF به سیستم چهار چرخ محرک نیرو می‌رساند. این ترکیب، استار اچ را در میان پیکاپ‌های بنزینی موجود در بازار ایران به یکی از پرقدرت‌ترین گزینه‌ها تبدیل کرده است.

پیکاپ بنزینی به‌جای دیزل؛ این انتخاب چه چیزی را عوض می‌کند

سنت غالب در پیکاپ‌ها موتور دیزل است و استار اچ در بازار ایران مسیر دیگری را رفته. پیشرانه‌ی بنزینی در دورهای بالا نفس بلندتری دارد، سبک‌تر است و لرزش و صدای کمتری به کابین منتقل می‌کند؛ به همین دلیل رفتار این خودرو در بزرگراه به یک شاسی‌بلند نزدیک‌تر است تا به یک وانت باری. شتاب صفر تا صد کیلومتر بر ساعت حدود ۹٫۵ ثانیه و حداکثر سرعت ۱۹۰ کیلومتر بر ساعت اعلام شده — اعدادی که برای این کلاس غیرمعمول‌اند.

در سوی دیگر ترازو، موتور بنزینی در بار سنگین و کارکرد مداوم مصرف بالاتری نسبت به یک دیزل هم‌رده دارد. مصرف ترکیبی اعلام‌شده ۹٫۴ لیتر در ۱۰۰ کیلومتر است و باک ۷۳ لیتری بُرد جاده‌ای مناسبی می‌دهد.

توربوی هندسه‌متغیر و معنای عملی ۴۱۰ نیوتن‌متر

نکته‌ی فنی مهم این پیشرانه، استفاده از توربوشارژر هندسه‌متغیر (VGT) است. در یک توربوی معمولی، پره‌های ورودی ثابت‌اند و بنابراین توربو یا برای دور پایین بهینه می‌شود یا برای دور بالا. در VGT زاویه‌ی پره‌ها متغیر است و می‌تواند در دور پایین مسیر گاز خروجی را تنگ‌تر کند تا توربو زودتر بچرخد، و در دور بالا بازتر شود تا جریان محدود نشود. نتیجه، در دسترس بودن گشتاور در بازه‌ی گسترده‌ای از دور موتور است — همان چیزی که یک پیکاپ در سربالایی خاکی یا هنگام حرکت با بار به آن نیاز دارد. این فناوری تا همین اواخر عمدتاً روی موتورهای دیزل دیده می‌شد و به‌کارگیری آن روی یک بنزینی توربو، بخشی از دلیل قدرت بالای این پیشرانه است. پاشش مستقیم سوخت (GDI) نیز با پاشیدن سوخت مستقیماً به محفظه‌ی احتراق، کنترل دقیق‌تر مخلوط سوخت و هوا و راندمان بهتر را ممکن می‌کند.

گیربکس ZF هشت‌سرعته و سیستم چهار چرخ محرک

استفاده از یک اتوماتیک هشت‌سرعته‌ی ZF در این کلاس، انتخاب قابل توجهی است. گستره‌ی وسیع نسبت‌های دنده اجازه می‌دهد در دنده‌های ابتدایی گشتاور برای حرکت با بار تکثیر شود و در دنده‌های انتهایی دور موتور در سرعت جاده‌ای پایین بماند؛ همین موضوع هم مصرف و هم صدای کابین را در سفر طولانی کنترل می‌کند. پدال‌های تعویض دنده پشت فرمان امکان نگه داشتن دستی دنده در سرازیری یا هنگام یدک‌کشی را می‌دهند و سه حالت رانندگی اسپرت، اکو و نرمال، پاسخ پدال گاز و برنامه‌ی گیربکس را تغییر می‌دهند.

سیستم چهار چرخ محرک به دنده سبک و سنگین مجهز است؛ دنده سنگین با افزایش ضریب تبدیل، نیروی بیشتری به چرخ‌ها می‌رساند و حرکت کنترل‌شده در سرعت بسیار پایین را ممکن می‌کند. قفل دیفرانسیل الکترونیکی محور عقب نیز دو چرخ عقب را به هم می‌بندد تا اگر یکی روی گِل هرزگرد شد، چرخ دیگر نیرو دریافت کند.

ابعاد، اتاق بار و ظرفیت واقعی

با طول ۵٬۳۹۵، عرض ۱٬۹۶۰ و ارتفاع حدود ۱٬۸۷۰ میلی‌متر و فاصله‌ی محوری ۳٬۱۶۵ میلی‌متری، استار اچ یک پیکاپ تمام‌اندازه است. وزن خالی حدود ۲٬۰۱۰ کیلوگرم، ظرفیت بار تا ۶۰۰ کیلوگرم و لاستیک‌ها در ابعاد 255/60R18 روی رینگ ۱۸ اینچی هستند.

تعلیق جلو دوجناغی مستقل و تعلیق عقب چندلینکی است. بسیاری از پیکاپ‌های این کلاس هنوز تعلیق برگی دارند که در حالت بدون بار سواری خشک و پرتکانی می‌دهد؛ تعلیق چندلینکی این رفتار را به‌مراتب راحت‌تر می‌کند — همان تفاوتی که در استفاده‌ی خانوادگی از یک پیکاپ بیش از هر چیز حس می‌شود.

کابین: فاصله‌گرفتن آگاهانه از فضای وانت‌های کاری

کابین پنج سرنشین را جای می‌دهد و دو نمایشگر ۱۲٫۳ اینچی دارد: یکی صفحه‌ی نشانگر تمام‌دیجیتال و دیگری نمایشگر لمسی سیستم چندرسانه‌ای. انتخاب‌گر دنده از نوع گردان است و فضای کنسول مرکزی را آزاد می‌کند. سانروف پانوراما، صندلی راننده‌ی برقی و گرمکن‌دار، شارژر بی‌سیم، تهویه‌ی مطبوع اتوماتیک و ورود و استارت بدون کلید نیز در فهرست تجهیزات قرار دارند. فاصله‌ی محوری بیش از سه متر، فضای پای ردیف دوم را در سطح قابل قبولی نگه داشته است.

نمای بیرونی و زبان طراحی استار اچ

جلوپنجره‌ی بزرگ و عمودی در کنار چراغ‌های LED مستطیلی با قاب هم‌رنگ بدنه، حجم بصری سنگینی به نمای جلو می‌دهد. خط کمر بلند و صاف که تا انتهای اتاق بار ادامه پیدا می‌کند، بدنه را یکپارچه‌تر از پیکاپ‌های سنتی نشان می‌دهد و قوس‌های چرخ برجسته با روکش محافظ، فضای کافی برای لاستیک‌های بلندتر باقی می‌گذارند.

ارتفاع بالای بدنه و کاپوت بلند، دید راننده به جلو را افزایش می‌دهد اما نقطه‌ی کور نزدیک سپر را هم بزرگ‌تر می‌کند؛ به همین دلیل دوربین ۳۶۰ درجه در چنین خودرویی یک تجهیز کاربردی است، نه تجملی.

ایمنی: چرا ESP در یک پیکاپ حیاتی‌تر است

استار اچ به چهار ایربگ، ترمز ABS به همراه توزیع الکترونیکی نیروی ترمز، کنترل پایداری الکترونیکی (ESP)، کمک‌استارت در سربالایی، کنترل حرکت در سرازیری، دوربین ۳۶۰ درجه و سنسورهای پارک، هشدار خستگی راننده و ترمز پارک برقی با قابلیت Auto Hold مجهز است. کنترل پایداری در یک پیکاپ اهمیت دوچندانی دارد، چون مرکز ثقل بالا و توزیع وزن متغیر — بسته به میزان بار اتاق بار — خودرو را نسبت به یک سواری به واکنش‌های ناگهانی حساس‌تر می‌کند.

این پیکاپ در کدام کاربری‌ها می‌درخشد

استار اچ در سه سناریو بهترین عملکرد خود را نشان می‌دهد. نخست، استفاده‌ی ترکیبی کار و خانواده: کسی که در طول هفته به فضای بار باز نیاز دارد و آخر هفته همان خودرو را برای سفر می‌برد. دوم، مسیرهای خاکی و طبیعت‌گردی که دنده سنگین و قفل دیفرانسیل عقب در آن‌ها به کار می‌آید. سوم، جاده‌های طولانی؛ جایی که قدرت موتور و گیربکس هشت‌سرعته، سبقت‌گیری با بار را بدون فشار ممکن می‌کنند.

در مقابل دو محدودیت واقعی وجود دارد: طولی نزدیک به پنج و نیم متر که مانور در بافت متراکم شهری را دشوار می‌کند، و ظرفیت بار ۶۰۰ کیلوگرمی که این خودرو را در دسته‌ی پیکاپ‌های سبک‌بار قرار می‌دهد، نه وانت‌های باری سنگین.

برای چه خریدارانی طراحی شده است

استار اچ روی نیاز مشخصی هدف‌گیری شده: کسی که یک وسیله‌ی همه‌کاره می‌خواهد و حاضر نیست کیفیت کابین و رفتار جاده‌ای را قربانی کند. صاحبان کسب‌وکار، فعالان حوزه‌ی کشاورزی و خدمات فنی، و علاقه‌مندان به سفرهای ماجراجویانه که به فضای بار باز برای تجهیزات نیاز دارند، مخاطبان اصلی آن هستند. اگر کاربری شما حمل بار سنگین و مداوم است، یک پیکاپ دیزل با ظرفیت بار بیشتر منطقی‌تر خواهد بود؛ و اگر صرفاً جابه‌جایی سرنشین در شهر مدنظرتان است، ابعاد این خودرو بیش از آنکه کمک کند، محدودتان می‌کند.